Terugblik

“Wat was Expeditie W750 ontzettend gaaf. Eigenlijk waren alle locaties met hun verschillende acts zeer bijzonder. Expeditie W750 is een activiteit uit het Jubileumjaar waar nog lang met genoegen op terug gekeken zal worden. En als er ooit een herhaling komt dan is een ding zeker: heel wat Wageningers staan dan te trappelen om te gaan!” blikt Wageningen 750 terug op de Expeditie.

“Alle voorstellingen zijn speciaal voor één locatie gemaakt. En passen juist op die plek heel goed, of sterker daar horen ze”, schrijft Arnold Winkel in zijn enthousiaste recensie in De Gelderlander van zaterdag 1 juni. “Voor al deze locaties zijn korte voorstellingen bedacht, vaak met verrassende combinaties en insteken.” “Dit alles bij elkaar maakt Expeditie W750 een uniek gebeuren, dat terecht een plaatsje heeft gekregen op de kalender van Wageningen 750.”

“Wat zijn er veel verschillende groepen en wat een leuke locaties.” Verbaasd laat het publiek zich door de gids van de ene plek naar de andere leiden. “Zo zie je Wageningen met andere ogen. Je rijdt nooit met een bus door je eigen stad”, wordt er opgemerkt. “Dit is veel leuker dan naar de schouwburg. Het voelt net als een schoolreisje.” “Het is ook een organisatorisch wonder. Zeven publieksgroepen op een avond. Begeleiders zorgen dat niemand van de groep afdwaalt en alles strak op tijd begint zodra het publiek is gearriveerd.” Pauline Schakenbos (Stad Wageningen, woensdag 5 juni 2013)

We kijken nog een keer terug naar de voorbereidingen en repetities.


Koning Willem Alexander en Koningin Maxima kwamen ook kijken naar Expeditie W750. Omdat zij in een halve dag vier plaatsen moesten bezoeken en niet alleen te voet en per bus gingen maar ook per boot en koets was een speciaal mini-Expeditie W750 programma georganiseerd.
Omroep Gelderland was erbij en legde het vast.
Het is een lange reportage geworden, dus wie meteen de reclamespot voor Expeditie W750 wil zien spoelt door naar Wageningen, de ontvangstmuziek van Madlot, gevolgd door het lokale Koningslied voor Hotel de Wereld en de miniExpeditie met iLL Skill Squad op ca. 80% (170/218) van de uitzending (werkt alleen met Flash)

Of klik hier en spoel door naar 2:49.

“Een expeditie naar het onbekende” schrijft Eric Wijnacker in een verslag van bijna twee pagina´s in De Gelderlander van 22 mei. “James Bond-muziek schalde van de sterflat en vele tientallen fietsers, wandelaars én automobilisten bleven verrast stilstaan. Wat is hier aan de hand? De repetities op locatie voor theaterspektakel Expeditie W750 hebben de afgelopen dagen veel kijkers getrokken” Ook de danseressen van Jacqueline Hutten komen aan het woord: “Leunen over galerij sterflat is best eng”.

James Bond 49+
James Bond hoeft met 65 niet met pensioen. Opgezweept door de danseressen van Jacqueline Hutten en de blazers van de Harmonie Wageningen is 49 keer de Sterflat op en neer voor James in Wageningen 750 een koud kunstje. De bewoners en de passerende politiemensen te fiets waren het er uiteindelijk ook over eens. Voor herhaling vatbaar.

Cultuur in de kas
Als er na 750 jaar ergens nieuwe mensen vandaan komen, dan is het wel uit een Wageningse kas. Of waren het planten? Komkiwi? W750 cultures?

Ongezekerd in het Forum
Op grote hoogte binnen in een gebouw. Een beetje eng, want niets is zeker.

Godenvergadering
De weergoden hadden het beste voor met Expeditie W750. Maar ze moesten er wel vaker dan 49 keer CO2 neutraal voor vergaderen. In andere steden komt Zwarte Piet in december door de schoorsteen, in het lustrumjaar van Expeditie W750 gebeurde er iets heel anders

Sublieme koren in de Grote Kerk
Wat is er te doen in de Grote Kerk op de Markt? Koster Bert weet het wel. Er is heel veel te zien. En te horen. Het publiek stond er voor in de rij. En de spelers boven de bankjes. Wie wil er nog een Icedome in Almere, Zoetermeer of Leeuwarden als je ook in Wageningen kunt schaatsen?

Wallepad Globe Theatre
Shakespeare in tien minuten. En dat meer dan 49 keer. Met of zonder rolstoel, zon, wind, regen of Koninklijk bezoek, op het Wallepad kan alles.

Op eenzame hoogte
Na de spierpijn van de repetieweekenden en de ijzige wind van de eerste week bereikten de danser steeds grotere hoogten op de silotrappen.

All Stars
De foto´s van de voorbereidingen en de voorstellingen in de voetbalkooi. De scene met de trouwste fans, die vaker dan 49 keer kwamen kijken. En ze waren trots!

Ook de voorbereidingen zijn fotografisch vastgelegd.

Laat het publiek maar komen


Vrijdagavond 24 mei, locatierepetitie bij studentensociëteit Ceres. Als het publiek deze locatie binnentreedt komt het in een andere wereld. Sfeervol kaarslicht verlicht de zaal van de sociëteit. Het orkest Sonante zorgt voor prachtige, wat sinistere muziek, de spelers van de Wageningsche Studenten Tooneel Vereeniging “Pierrot et Colombine” zien er al even prachtig uit . Ze spelen met hart en ziel en er is zelfs een soort special effect. Hier heerst een donker sfeertje, drama en intriges in de godenwereld, en een roep om verantwoordelijkheid. Ook dit wordt een hele mooie scène!
Vanavond worden er punten op de i gezet. Orkest en spelers moeten op elkaar afstemmen. Albert Hoex is er vanavond bij en doet samen met regisseur Lise-Lott Kok een paar ingrepen die de scène nog sterker maken. Zo gaat er een herhaling uit de muziek, wat spel en muziek beter doet aansluiten. De binnenkomst van Zeus wordt nog dramatischer gemaakt door het te onderstrepen met cello’s.
De musici hebben zo hun eigen problemen. Door de donkere sfeer is de bladmuziek moeilijk te lezen. Er moet voor lampjes gezorgd worden. Een van de musici vertelt ook dat het samenspel tussen orkest en acteurs best lastig is. “Het is heel anders dan een concert. Hier gaan we mee in het stuk, waardoor je ook op het spel moet letten. Bovendien wordt je automatisch wat afgeleid door wat er op de vloer gebeurd en dan moet je ineens zelf weer spelen. En dan is het ook nog geen makkelijke muziek”.
Maar het gaat ze uitstekend lukken, en móói dat het wordt!……


Zaterdag 25 mei. De zon schijnt, het lijkt prachtig weer voor een repetitie op een buitenlocatie, maar bij de silo is het ongelooflijk koud en er staat een stevige wind die tussen de gebouwen doorblaast. De twaalf musici van studentenharmonieorkest De Ontzetting zitten met capuchons op, dikke dassen en opgetrokken schouders te kleumen op hun stoeltjes onderaan de silo. Een eindje verderop zijn de spelers van de Jongeren TheaterSchool en de dansers van Ill Skill Squad in conclaaf met Edgard Geurink (JTS), Erik Bos (Ill Skill) en Albert Hoex. Daarna begint de doorloop. Iedereen klautert de silo op. Het orkest zet in en de scène, een mengeling van spel en dans, gaat van start. Er wordt met grote lijnen gewerkt want de spelers en dansers zijn zó klein op die enorme silo. En net als met de sterflat heeft men tijdens de dansgedeelten weinig houvast aan elkaar, ze zien elkaar niet. Achter de deuren (waar ze in en uit gaan) heerst gebrom van de machines in de silo (het werk daar gaat door, dus ook tijdens de voorstellingen), dus het vergt concentratie om er “in” te blijven. Als je even binnen bent zit je ineens in een heel andere sfeer. Het is op z’n zachtst gezegd een uitdagende locatie.
En de musici beneden hebben het ook al niet makkelijk. Regelmatig komt er een enorme windvlaag die tòch weer bladmuziek weet mee te nemen, ondanks alle maatregelen. De verkleumde musici worden ‘s middags afgewisseld door een verse ploeg die, nu de zon gedraaid is daarvan kunnen profiteren wat het iets geriefelijker maakt, al blijft de wind. De spelers en dansers laten zich er niet onder krijgen,ze repeteren de hele dag door. Om het publiek straks een spectaculaire scène voor te zetten…..

We nemen ook nog even een kijkje in de kas, waar de spelers van Lens en de koorleden van PuntUit aan het repeteren zijn. Het is er warm, met de zon op het glazen dak. Heerlijk om even bij te komen na de koude silo. “Het kan hier erg warm worden”, zegt Dolf Straathof van Unifarm, “en als er een fikse regenbui komt hoor je niets meer van wat hier binnen gebeurd”. Laten we hopen dat de weergoden ons tijdens de Expeditie een beetje goed gezind zijn……. Het prachtige gezang van PuntUit is vandaag echter glashelder te horen en de acteurs zijn lekker met de koekipapen en de komkiwi’s in de weer. Ze zijn er al ongeveer klaar voor. Al is het wel wennen aan het onverwachte geratel van automatische zonneschermen en het aanslaan van de luchtvochtigheidregelaars.

In het Forum zijn ze ook een eind opgeschoten. De situatie daar is weer aangepast. Men vond het toch te link dat de leden van het Toonkunstkoor op grote hoogte op tafels en stoelen dicht bij de balustrade moesten staan, dus de hele scène is weer verkast naar een ander balkon waar iedereen gewoon op de grond staat. Vandaag zingt het koor in kostuum, en vooral de opkomst wordt daardoor erg Forum-waardig! De koperblazers zijn uitgebreid naar vijf mensen. Prachtig, dat koper en de stemmen en dat grote koor!


Zondag 26 mei. Weer een gure dag. Er waait een koude wind door de voetbalkooi van Pomona.
De jongens van Ill Skill Junior en de leden van de slagwerkgroep van de Harmonie geven geen krimp. Ook al zijn de dansers van Ill Skill Junior nog jong, ze blijven bewonderenswaardig gefocust. De scène is een prachtige mix tussen de dansers en de slagwerkers. Ze zijn al goed op elkaar ingespeeld. Erik en Thomas Bos (Ill Skill) zitten met aantekenboekjes langs de kant om punten op de i te zetten. Dààr nog iets beter blijven tellen, dààr naar de muzikanten kijken…
In de pauze is het even naar de warme Pomhorst om wat te drinken en een boterham te eten. En om te kleden, want er is een rek met kostuums en een tas met petten met de instrumenten meegekomen. Veel gelach tijdens het omkleden. De broeken van de jonge dansers waren allemaal te groot, maar nu zijn ze passend gemaakt. Op een of andere manier ontbreken nog een paar jasjes, maar dat komt voor woensdag allemaal goed. De slagwerkers van de Harmonie zijn nog wel gewend om in uniform te spelen. Rob van Plateringen doet een one-manshow met z’n pet achterstevoren op z’n hoofd en een sukkelig loopje, gejoel van de slagwerkers.
Maar daarna is iedereen weer serieus en volgt een kostuumdoorloop. De dansers kunnen zich gelukkig goed bewegen in hun uniformen. Alles valt steeds meer op z’n plaats, de scène is zo goed als klaar voor de première woensdag. En deze cast is van plan om de show te gaan stelen!

Bij de sterflat worden ook puntjes op de i gezet. De muziek schalt door de hele omgeving. Ook hier koude musici. De meiden van dansschool Jacqueline Hutten beginnen vertrouwd te raken met het gebouw. Binnen zet Jeanet Hacquebord van De Plaats de laatste krukjes voor het publiek in elkaar. Nog een groepsfoto van musici en dansers en dan òp naar woensdag!


Zaterdag 18 mei. De eerste repetities met voltallige cast op locatie. Vandaag is het de beurt aan de Unifarmkas, de kerk, de sterflat en het Forum.
In de Unifarmkas staat theatergroep Lens in een gang met regisseur Elly Snip te werken aan de verstaanbaarheid. “Niet te snel willen, èlke letter uitspreken”, zegt Elly, “en als je de draad kwijt raakt probeer je er dan uit te redden.” In een andere gang is het koor Punt Uit aan het inzingen, in groene kleding. Zij zijn in de voorstelling amanuenses, die hun werk in de kas doen.
Fen en Anneke van de kostuums delen witte laboratoriumjassen uit aan de spelers van Lens, en blauwe hoesjes voor om de schoenen. Daar staat opeens een stel wetenschappers! Wat een witte jas kan doen … Koor en spelers komen nu samen en de doorloop gaat beginnen. Albert Hoex legt uit hoe straks de locatiebegeleider komt vertellen dat het publiek gearriveerd is, dan een seintje verwacht dat koor en spelers klaar zijn en vervolgens het publiek binnen brengt. Op dat moment begint het koor te zingen, de amanuenses aan het werk. Als het publiek heeft plaatsgenomen komen de wetenschappers binnen en ontvouwt zich de scène. De wetenschappers hebben echte kweekjes en proefjes tot hun beschikking, en ook handschoenen, potjes, spuiten, wat het allemaal heel echt maakt. Tussen de planten op de achtergrond zijn studenten bezig, en dat zal ook doorgaan tijdens de voorstellingen, wat het nog echter maakt.

Spelers en koor gaan hard aan de slag en wij verlaten de scène om naar de kerk op de Markt te gaan.


Ook in de kerk zijn ze volop bezig, en wat wórdt dat mooi! Het Kleinkoor en het Cantatekoor zijn gemengd en staan nu in twee groepen tegenover elkaar op de balkons. Hun gezang is prachtig in deze grote ruimte. De spelers van het werktheater/Toteel zijn ineens onherkenbaar in hun kerkkleding. Wat we bij de repetities zagen is hier ineens zó echt, ontroerend zelfs. Regisseur Lise-Lott Kok en dirigent Marjon van der Linden van het Cantatekoor (zij en dirigent Jan Maas van het Kleinkoor wisselen elkaar af) overleggen. Vooral ook met Marielle Woltring, de componiste, die er vandaag ook bij is. De timing wordt nauwkeurig bekeken. Nu vallen de langgerekte oeoeoeh’s op hun plaats. De koorleden die tijdens hun eigen repetities het geheel nog niet goed konden overzien ervaren nu hoe prachtig alles in elkaar past en wat een mooie sfeer hier wordt neergezet. (Al zien ze van het spel nog niet veel vanaf hun plaatsen). De spelers zetten een prachtig plaatje neer. Het hele gedeelte waar de kerkgangers normaal zitten wordt nu door hen gebruikt. Hoedjes, zeepbellen en kippenvel …

Het is pauze in de kerk. De koorleden komen naar beneden, de hoedjes gaan af, er komen broodjes uit de tassen en er is koffie. Tijd voor ons om naar de volgende locatie te gaan, de sterflat.


Bij de sterflat komt de muziek ons al tegemoet. De Harmonie speelt op de tweede en derde verdieping, de dirigent staat op het platje boven de ingang, een grappig, onalledaags gezicht. Vanaf de derde verdieping omhoog de danseressen van Jacqueline Hutten in hun knalroze kostuums, wat mooi afsteekt tegen de sterflat. Jacqueline zelf staat beneden met een microfoontje aanwijzingen te geven. “Goed tegen de balustrade dansen”, roept Jacqueline, “dan ben je beter te zien”. Dat wordt op elke verdieping gehoord. Een dag eerder hebben vrijwilligers Marko Krol en Nico Bijl alle benodigde bedrading aangelegd, zodat er nu op elke verdieping een klein luidsprekertje staat en de dansers zowel Jacqueline als de muziek kunnen horen. De meiden hebben nu weinig houvast meer aan elkaar, ze zien elkaar niet en het komt aan op tellen, tellen, tellen. “Als ik het niet meer mocht weten duik ik gewoon onder de balustrade zodat ze me niet zien en dan pik ik het weer op waar ik het wel weer weet”, stelt een van hen zichzelf gerust.
De muziek van de Harmonie klinkt als een klok! Verscheidene voorbijkomende fietsers stappen even af om het schouwspel te bekijken. Ook sommige studenten die in de flat wonen komen naar buiten. Dit zie je natuurlijk niet elke dag. Albert is zichtbaar blij, dit gaat werken! En hij roept iedereen bij elkaar in de hal van de flat om nog wat punten door te nemen.


De vierde locatie waar gerepeteerd wordt is het Forumgebouw op de campus. Daar is het even zoeken. Op de plek waar het koor (het Toonkunstkoor) eerst gedacht is komt het niet goed over. Het is net iets te ver boven het publiek. Je ziet alleen wat koppies en dan nog veelal met een muziekblad ervoor. Ze kunnen niet tot aan de balustrade komen omdat daar tafels staan met computerschermen. Ze moeten dus op stoelen en op die tafels staan om gezien te worden, en het is echt hoog, dus dat is soms eng. Het werkt niet optimaal. Daarom wordt er besloten om het tegenoverliggende balkon te proberen, wat iets lager ligt en iets dichter bij het publiek is. Dat is een goede ingreep want iedereen is veel beter zichtbaar. Albert is tevreden.
Het is ook voor het eerst dat de drie koperblazers er bij zijn. Ook dat moet nog met elkaar afgestemd worden, en ook de verteller in het stuk moet weten hoe hij (of zij, het zijn twee koorleden die afwisselen) snel vanuit het koor bij het publiek moet komen. Onderwijl wordt er in het Forum gewoon doorgewerkt. Her en der zitten studenten achter de computers. Dat zal tijdens de voorstellingen ook zo zijn, wat het sfeertje versterkt. Alleen al de binnenkomst in dit gebouw zal voor het publiek indrukwekkend zijn, voor degenen die hier nog nooit geweest zijn. Zo heeft iedere locatie zijn eigen sfeer.


De volgende ochtend is het gelukkig mooi weer. Uitstekend voor de repetitie op het Wallepad dus. Een bootje met vrolijke muziek van de muzikanten van Madlot ligt in de gracht, met een bekwame bomer achter op de boot. Aan de kant de spelers van theatergroep WDT, geschminkt en in kostuum. Het fluitekruid bloeit, de seringen geuren en een eekhoorntje dendert door de bomen. Een perfecte sfeer voor de Midzomernachtsdroom-in-tien-minuten . De scène wordt vandaag grondig doorgenomen. Dat betekent ook afstemmen met de muzikanten. De bomer in het bootje is dermate goed dat het bootje in een hoog tempo door de gracht vaart. Iets te snel. “Je kunt er achter waterskiën!” roept iemand vrolijk. Het is wel meteen een geweldig sfeertje, zo met de muziek! De spelers nemen elk onderdeel minutieus door. De doorlooptijd wordt geklokt. Veertien minuten. (Er is een strak schema, alle scènes moeten ongeveer even lang duren, daartussen zit een hele carrousel aan rondtrekkende publieksgroepen). “Maar je moet ook niet het gevoel hebben dat je tegen de tijd in moet spelen”, zegt Albert, die er ‘s middags bij is, “dan ga je haasten, dat komt het spel niet ten goede”. Het blijft rond veertien minuten, en dat is prima.
Vandaag is er soms even publiek in de vorm van wandelaars die ineens oog in oog komen te staan met een groep vreemd uitgedoste mensen. Zij krijgen meteen een flyer van de Expeditie in handen gedrukt met uitleg. (Er is een stel bij dat al kaartjes heeft voor de tweede Expeditiedag).

Een eerste locatierepetitieweekend zit erop. Langzaam begint het duidelijk te worden hoe de expeditie er uit gaat zien. Degenen die niet gaan kijken gaan iets heel speciaals missen, zoveel is zeker!
En nu allemaal duimen voor een beetje goed weer tijdens de eerste Expeditieavonden.

Strak transportschema
Donderdag 16 mei vond het transport plaats van 8 kledingrekken met kostuums, 77 krukjes, 9 gymbanken, 2 houten bakken, 72 tonnen, 31 vissersstoeltjes, 16 stoelverhogers, 10 kussen, 150 parapluutjes, de beroemde De Plaats bar, 3 koelkasten, de koffie en theeapparatuur, 16 bouwlampen, snoeren, kabels. Coen, Anneke en Marijke hadden een strak schema om alle spullen op de 8 locaties af te leveren. Mede door een nauwkeurige planning is dat allemaal gelukt. De repetitie van komend weekend en volgend weekend op locatie kunnen van start!

De laatste borden
Maandagochtend 10 juni werden de laatste Expeditieborden die langs de straat stonden weggehaald door Edwin en Marco. Ze vonden het een gedenkwaardige gebeurtenis, echt de afsluiting van de Expeditie. En dus vond er een kleine ceremonie plaats bij de allerlaatste borden in het Plantsoen. Ze werden beiden gehuldigd als “Ere-bordenplaatser van de Expeditie Wageningen” en dat werd gevierd met koffie en gebak. Daarna knipte Marco de laatste tie wraps door en de borden verdwenen in de auto. De Expeditie is afgelopen.

Van onze Expeditie W750 correspondenten Erna Westrup, Frits Weener, Jeanet Hacquebord, Lex Kwee